(English translation follows after the Dutch text)
In twee eerdere columns heb ik geschreven over uitspraken van de rechtbank in Haarlem en die in Zutphen. In beide gevallen was sprake van een situatie waarin de echtgenoot in een testament tot erfgenaam werd benoemd. Dat was in het ene geval een ex-echtgenoot en in het andere geval een partner waarmee de overledene nog niet was getrouwd.
In beide gevallen was de vraag of de huidige partner/echtgenoot wel of niet erfgenaam was samen met de kinderen van de overledene. In beide situaties was het bovendien zo dat de kinderen samen met deze partner / echtgenoot optrokken. In mijn columns heb ik dan ook gevraagd of de rechters anders zouden hebben geoordeeld als er sprake ven discussie was geweest tussen de kinderen en de weduwnaar.
Op 26 juni jongstleden heeft het Gerechtshof in Arnhem een uitspraak gedaan. Uit dat arrest concludeer ik dat het inderdaad uit kan maken of de kinderen en de weduwnaar samen optrekken of niet.
De rechtszaak ging over de volgende situatie:
een vrouw heeft tijdens haar (eerste) huwelijk een testament opgesteld waarin is bepaald dat haar enige erfgenaam is:
haar (toenmalige) echtgenoot “met toepassing van de regels van plaatsvervulling”.
Dat laatste houdt in dat de (klein)kinderen van haar echtgenoot in zijn plaats van haar zouden erven als hij eerder dan zijn vrouw zou overlijden. Voor haar was het het eerste huwelijk, voor hem het derde en hij had kinderen uit die eerdere huwelijken.
Nu overlijdt haar man waardoor het huwelijk eindigt. De vrouw hertrouwt vervolgens met een andere man. Ook dit huwelijk eindigt door een overlijden, maar nu dat van de vrouw. Haar tweede echtgenoot is dus weduwnaar geworden en claimt haar enige erfgenaam te zijn.
Probleem is alleen dat zij dus het testament had waarin plaatsvervulling was geregeld in de situatie dat zij de weduwe zou zijn van haar eerste man. Zoals aangegeven zouden dan zijn kinderen haar erfgenamen zijn.
De vraag was dus of die plaatsvervullings-clausule uit het oude testament (nog) geldig was. Zo ja: dan zouden de (stief-)kinderen erfgenaam zijn. Zo niet: dan zou haar weduwnaar alles erven.
De tekst van het testament zelf is duidelijk vond de rechter. Maar artikel 46 van Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek (BW) geeft wel de mogelijkheid om een testament uit te leggen en rekening te houden met de “verhoudingen die het testament wil regelen”.
Het Hof nam bij haar overwegingen mee dat de notaris die het oude testament had opgesteld een brief had geschreven toen hij het ontwerp van het testament had opgestuurd. In die brief schrijft de notaris dat “de kinderen van de heer … in zijn plaats treden als hij eerder komt te overlijden dan u.”. Oftewel het is duidelijk dat het de bedoeling van mevrouw was dat of haar (toenmalige eerste) echtgenoot van haar zou erven en anders diens kinderen.
Dat mevrouw nooit haar testament heeft aangepast nadat ze weduwe was geworden en een nieuwe relatie had gekregen, was voor het Hof een duidelijke indicatie dat zij het nog steeds eens was met die eerder vastgelegde regeling inzake de plaatsvervulling.
Dus niet haar tweede echtgenoot die nu haar weduwnaar is, was haar erfgenaam, maar haar (stief-)kinderen.
Of dit een goed of slecht oordeel is, laat ik in het midden. Ik weet niet wat nu echt de bedoeling van de overledene was.
Wat ik wel wil benadrukken is dat het dus van groot (financieel) belang is dat je je testament laat checken als jouw situatie verandert. Dan kan voorkomen worden dat er langdurige en dure rechtszaken gevoerd moeten worden om vast te stellen wie nu eigenlijk erfgenaam is.
Stel dat er een huis in de erfenis zit, dan kan dat namelijk al die tijd niet verkocht worden door de weduwnaar of door de (stief-)kinderen. Want de notaris weet niet wie de erfgenaam/-namen is/zijn.
Terwijl gedurende die tijd wel de zakelijke lasten doorlopen en het pand onderhouden moet worden.
Maar wie zal dat betalen ?
De erfgenamen natuurlijk, maar wie is/zijn dat ?
=======================================================
English translation done by Google Translate:
In two previous columns, I have written about rulings of the court in Haarlem and in Zutphen. In both cases there was a situation where the spouse in a will to heir was appointed. That was in one case an ex-spouse and in the other case, a partner with whom the deceased was not married.
In both cases, whether the current partner / spouse does not or heir together with the children of the deceased. In both situations, it was also true that the children with this partner / husband marched. In my columns I have therefore asked whether the judges would have ruled differently if there had been discussion ies between the children and the spouse.
On 26 June last, the Court in Arnhem ruled. From that judgment, I conclude that it can make or indeed from the children and the spouse work together or not.
The lawsuit was about the following situation:
a woman has during her (first) wedding a will drawn up stipulating that her only heir:
her (then) husband “by applying the rules of representation”.
The latter implies that the (grand) children of her husband in his place by her would inherit if he rather than his wife would die. For her it was the first marriage for him the third and he had children from previous marriages that.
Now her husband dies making marriage ends. The woman remarries then with another man. This marriage ends by death, but now that the woman. Her second husband is widowed and claims her only heir.
The only problem is that it therefore had the testament which place performance was arranged in the situation that it would be the widow of her first husband. As indicated would be children her heirs.
The question was whether that plaatsvervullings clause from the Old Testament (yet) valid. If so, then the (step-) children heir. If not, would inherit all her widower.
The text of the will itself is clearly the judge. But Article 46 of Book 4 of the Civil Code (BW) gives the possibility to make a will to explain and to take account of the “proportions that the will wants to regulate”.
The Court rose at its considerations that the notary who had drawn the Old Testament when he wrote a letter the design of the will had sent. In that letter the notary that “the children of Mr. … act in his place when he dies earlier than you.”. In other words it is clear that the intention was that of Ms or her (then first) husband would inherit her and his other children.
That lady never changed her will after she had become a widow and a new relationship had received was for the Court a clear indication that they still agreed with previously established rules on the place fulfillment.
So not her second husband now her widower, her heir, but her (step-) children.
Whether this is a good or bad judgment, I leave in the middle. I really do not know what the intention of the deceased.
What I want to emphasize is that it is therefore of great (financial) interest that will let you check if your situation changes. Then it can be prevented that lengthy and costly litigation should be conducted to determine who is actually heir.
Suppose there is a house in the estate is, you can do so because all this time are not sold by the widower or the (step-) children. Because the notary does not know who the heir / names is / are.
While during that time or the business expenses through and the property must be maintained.
But who will pay?
The heirs of course, but who is / are they?
