Soms vraag ik me af waarom mensen er bewust voor kiezen om afspraken niet bij de notaris vast te leggen. Dit was ook het geval in de zaak waarin uiteindelijk bijna €10.000 aan schenkbelasting betaald moest worden.  

Een man kreeg in 2018 van zijn moeder €100.800 geschonken voor de aankoop van een woning. De zoon zelf was te oud om deze Jubelton onbelast te kunnen ontvangen. Zijn partner was echter nog geen 40 en dus zou het bedrag toch belastingvrij geschonken kunnen worden. 

Na de overboeking bleek er echter een probleem te zijn. Omdat de zoon en zijn partner nog geen vijf jaar op hetzelfde adres stonden ingeschreven bij de gemeente, waren zij een samenlevingscontract aangegaan zodat zij toch een beroep op deze schenkingsvrijstelling konden doen. 

Uit de Successiewet volgt dat in een samenlevingscontract een zogenaamde wederzijdse zorgverplichting moet staan. Dit koppel had echter in het samenlevingscontract opgenomen dat zij geen afspraken wilden vastleggen over de verdeling van de kosten van hun huishouding. Dat zouden ze achteraf nog doen, buiten de akte om. 

De rechters oordeelden dat de Belastinginspecteur terecht een naheffing schenkbelasting had opgelegd, omdat hierdoor een zorgverplichting in het samenlevingscontract ontbrak. 

Bij cliënten die aangeven dat zij dit soort financiële afspraken niet in het samenlevingscontract zelf willen regelen, neem ik toch altijd op dat ieder naar evenredigheid van het inkomen moet bijdragen aan de huishoudkosten, tenzij zij andere afspraken maken. Dit is voldoende om te kunnen spreken van een wederzijdse zorgverplichting.

Dat zou hier €10.000 hebben gescheeld.  

%d bloggers liken dit: