Wie ooit Jacques Brel het lied Ne me quitte pasheeft horen zingen, weet hoe diep geraakt iemand kan zijn als een geliefde vertrekt. Maar deze pijn heeft ook (wereld)literatuur opgeleverd. Vijftig jaar geleden heeft Jan Wolkers dat in Turks Fruitbeschreven.

Dus komt de vraag op: als je dan iemand gevonden hebt, hoe hou je die dan ? Uit een arrestvan het Hof in Den-Haag blijkt dat een vrouw een creatieve oplossing had bedacht. 

Samenlevingscontract met betalingsplicht

Zij sloot met haar geliefde een samenlevingscontract. In een samenlevingscontract kun je onder meer afspraken vastleggen over je financiën, de eigendomsverhouding van spullen en hoeveel je moet bijdragen aan de kosten van de gemeenschappelijke huishouding. 

In dit samenlevingscontract was een bijzondere afspraak vastgelegd, waardoor de man eigenlijk de “gevangene” van de vrouw werd. Opgenomen was namelijk dat als het samenlevingscontract beëindigd zou worden, de vrouw van de man een bedrag uitbetaalt zou krijgen. Het ging om € 1.000,- voor iedere maand dat hun relatie zou hebben geduurd.

Weggaan kost de man te veel geld

Na zes jaar is de liefde bekoeld (of misschien kiest de man er voor om niet meer onderworpen te zijn aan de vrouw), want de vrouw eist dat de man haar € 74.000,- uitbetaalt. De rechters gaan hier niet in mee en hebben daar een juridisch interessante redenatie voor.

De afspraak is namelijk in strijd met de openbare orde en de goede zeden zoals bedoeld in artikel 40 van Boek 3van het Burgerlijk wetboek. Daardoor is de afspraak nietig. 

Dit oordeel onderbouwen de rechters door aan te geven dat het vanaf het begin van de relatie duidelijk was dat de man onvoldoende inkomen en vermogen had om € 1.000,- per maand te betalen. Door de bewuste regeling kan de man dus nooit uit eigen vrije wil er voor kiezen om de relatie te verbreken omdat hij financieel geheel vast zit aan de vrouw. 

Alternatieven voor de man ?

Zijn enige alternatief zou misschien zijn geweest om met de vrouw te trouwen (of een geregistreerd partnerschap aan te gaan) om direct daarna de echtscheiding aan te vragen. Maar dat betekent dat hij zijn privé leven niet zo kan inrichten als hij wil. Want dan zou hij eerst in het huwelijksbootje moeten stappen met de vrouw waar hij nu juist niets meer mee te maken wil hebben. 

Overigens komt bij mij als jurist dan direct de vraag op wat de man zou moeten doen als de vrouw zijn aanzoek zou hebben geweigerd. In dat geval zou hij namelijk nog steeds vastzitten aan het samenlevingscontract.

Financiële afspraken bij einde relatie altijd verboden in samenlevingscontract ?

Betekent dit dat je dus helemaal geen financiële afspraken kunt vastleggen in een samenlevingscontract die gelden voor het geval de relatie verbroken wordt ? 

Dat lees ik niet in de uitspraak. Maar wel dat er grenzen zijn.

Zolang de regels maar niet zo zwaar zijn dat een partner feitelijk vastzit in de relatie, is er niets aan de hand. Dus de deal dat de achterblijver de kosten van de verhuizing moet vergoeden aan degene die weg gaat, of een regeling dat er nog (partner)alimentatie betaald moet worden, zijn in beginsel toegestaan. Ze mogen echter niet zo onredelijk uitpakken als in deze situatie.

Slangenkop

Toen ik het arrest las, viel me iets op. De man en de vrouw hadden allebei een Chinese achtergrond. Dat is niet zo opzienbarend, maar wel als je het combineert met het feit dat de man feitelijk de gevangene was van de vrouw. 

Dat deed mij denken aan iets anders, namelijk: slangenkop. Dat is de term voor Chinese mensensmokkelaars. Kom je in hun handen terecht, dan ben je je leven niet zeker, zo begrijp ik het. De gesmokkelde personen hebben ook geen rechten en zijn geheel afhankelijk van de luimen van de bendes die hen smokkelen. 

Of het opstellen van deze specifieke bepaling in het samenlevingscontract ingegeven is door juristen van triades, weet ik niet. Maar misschien is het een indicatie dat de onder- en bovenwereld met elkaar verstrengeld raken.

Wil je hierover wat laten weten, stuur dan een mail.  

PRINTVERSIE

%d bloggers liken dit: