“Die jeugd van tegenwoordig. Dat hoefden wij vroeger niet in ons hoofd te halen.” Deze verzuchting is volgens mij van alle tijden, maar sommigen gaan wel erg ver in hun kritiek op de jongere generaties.

Dat blijkt uit een uitspraakdie ik u niet wil onthouden. Vooral omdat je kunt stellen dat de rechter de grootouders een spiegel voorhoudt en andersom verzucht “Die ouderen willen ons het onmogelijk maken te leven.”

Schenken met bewind

Grootouders willen een schenking doen aan hun kleinkinderen. Om te voorkomen dat die het geld over de balk gaan smijten, willen opa en oma hier een beperking aan koppelen. Ze bepalen dat er een bewind op het geschonken bedrag zal rusten. Een bewindvoerder zal het geld voor en namens ieder kleinkind beheren. 

Tot nu toe is er nog weinig aan de hand, want iedere notaris zal in advies over testamenten en schenkingen aandacht besteden aan de mogelijkheid om zo’n regeling op te nemen. 

Gaan de grootouders te ver ?

Maar deze grootouders gaan verder en vragen hun notaris om in de akte ook op te nemen dat dit bewind levenslang zal duren als de kleinkinderen zich niet aan bepaalde regels houden. 

Het is op zich lovenswaardig dat opa en oma bepaalde karaktertrekken in hun kleinkinderen willen stimuleren en juist slechte levenswijzen willen ontmoedigen. De rechter vindt echter dat ze daarin doorslaan. Dat kan ik me voorstellen als je de lijst van regels leest die opgenomen is.

De grootouders straffen de kleinkinderen als ze zich in coma drinken, meer dan één tatoeage hebben groter dan twintig centimeter of te dik zijn (body mass index van 25 voor kleindochters of 28 voor de kleinzonen). En zo gaat de lijst nog een tijdje door. 

Vermeldenswaard is nog dat ook bepaald is, dat al deze regels eveneens gelden voor schenkingen die de kleinkinderen al eerder hebben ontvangen van hun grootouders. Er is dus ineens sprake van terugwerkende kracht. 

Omdat de kleinkinderen nog niet meerderjarig zijn, moeten hun ouders de schenkingsakte tekenen. Eén van de kinderen is het niet eens met de waslijst van eisen en weigert, waarna de rechter gevraagd wordt om een oordeel.

Rechterlijk oordeel

De rechter is het eens met het weigerachtige kind. Door de voorwaarden van de grootouders, kun je stellen dat de kleinkinderen een financiële dwangbuis aangemeten krijgen om levenslang zo te leven als hun grootouders voor ogen hebben. Dat gaat de rechter te ver. De grootouders mogen best voorwaarden opleggen bij een schenking, maar niet zulke vergaande.

De rechter is van mening dat er pedagogisch andere middelen bestaan om (klein)kinderen een correct geachte levensstijl mee te geven.

Is het sop de kool waard ?

Als u nu denkt dat het hier gaat om substantiële schenkingen, heeft u het mis. Het is niet zo dat de grootouders een ton per kleinkind schenken. Het gaat om het bedrag van de jaarlijkse vrijstelling van schenkbelasting. Dus om € 2.000,- per kleinkind.

Dat bedrag zou onder bewind staan tot het jongste kleinkind vijfendertig jaar oud is. Als er een leeftijdsverschil van tien jaar tussen het oudste en jongste kleinkind zit, moet de oudste zich dus tot zijn vijfenveertigste verjaardag houden aan de voorschriften van de grootouders. 

Althans, dat zou je denken. Want als één zoon van de grootouders op zijn vijftigste nog vader wordt, moeten alle kleinkinderen dus nog eens vijfendertig jaar wachten tot ze een tatoeage mogen nemen die groter is dan twintig centimeter. 

Het zou mij overigens niets verbazen als het kind dat weigerde om de akte te tekenen namens de kleinkinderen zijn of haar ouders grijze haren bezorgd heeft. Waarschijnlijk was hij of zij tijdens de puberteit ook al zo opstandig dat de grootouders er nu voor kiezen om hun kleinkinderen streng op te voeden.

Misschien hadden de grootouders gewoon beter kunnen erkennen dat je op een goed moment “uit-opgevoed” bent.

Wil je hierover wat laten weten, stuur dan een mail.  

PRINTVERSIE

%d bloggers liken dit: