Als jong kind heb ik in Amstelveen gewoond. Die wijk was toen net gebouwd want het was overheidsbeleid dat mensen uit het overvolle en ongezonde centrum van Amsterdam zouden verhuizen naar dit soort tuinwijken. Onze buren waren dan ook vooral Amsterdammers.
Mr. Ernst Loendersloot, Senior kandidaat notaris te Maastricht. Fotograaf: Bert Beelen
Ook destijds was er overigens al sprake van vluchtelingen die naar West-Europa kwamen. Op de hoek van het huizenblok woonde een gezin waarvan de vader uit Hongarije gevlucht was vóórdat de Sovjet-Unie het IJzeren Gordijn had gebouwd. Hij was getrouwd met een echte Amsterdamse die het moeilijk vond om de Pijp achter zich te laten.
Vorig jaar trof ik hen nog een keer op een receptie en haalden we herinneringen op. Toen bleek dat Oom Gabor nogmaals een grens over was gegaan. Hij was namelijk door zijn fiscalist geadviseerd om naar België te emigreren. Zijn succesvolle bedrijf had hij verkocht aan zijn kinderen en op fiscaal terrein waren de regels bij onze Zuiderburen voor hem gunstiger dan de Nederlandse.
Zijn echtgenote, die ik nog steeds Tante Leen noemde, had echter moeite om te wennen in het lommerrijke Brasschaat. Ze miste haar familie en vrienden in Amsterdam en reed dus geregeld naar onze hoofdstad. Tante Leen vertelde dat ze de dagen aftelde tot ze weer terug mocht naar haar geboortegrond.
Zij doelde daarmee op de tienjaars-termijn. De Nederlandse belastingdienst volgt iedereen die emigreert namelijk nog tien jaar als het gaat om de heffing van schenk- of erfbelasting. Schenk je binnen die periode of overlijd je in de tussentijd, dan moet er óók in Nederland belasting betaald worden over de schenking of erfenis. Tante Leen had met Oom Gabor afgesproken dat ze die tien jaar in België zou uitzitten maar dat ze direct daarna naar een Nederlandse notaris zouden gaan om hun vermogen aan hun kinderen te schenken. Dat kan dan namelijk belastingvrij !
Tante Leen zag het helemaal voor zich: de verhuiswagen zou al vanuit Brasschaat op weg zijn richting Amsterdam, terwijl zij de akte aan het ondertekenen was.
Helaas moest ik haar een beetje uit de droom helpen. Want de Nederlandse belastingwetgeving kent ook nog een zes-maands periode. Als jij overlijdt, kijkt de fiscus een half jaar terug. Heb je in die tijd schenkingen gedaan aan je erfgenamen, dan telt de fiscus die bedragen op bij je erfenis en heft daarover alsnog erfbelasting.
Dit vond Tante Leen niet zo erg, want ze was toch niet van plan om snel na haar re-migratie naar Nederland te overlijden. Ze had zich voorgenomen na de tien magere jaren toch echt minimaal tien fraaie jaren te hebben aan de Amsterdamse grachten.
Wil je hierover wat laten weten, stuur dan een mail.
