Een oud-collega, die nu van zijn pensioen geniet, bezigde de uitdrukking:

Ik verdeel het geld onder de armen. Mijn linker en mijn rechter.

Daarmee wees hij dan op zijn linker- en rechteroksel.

Die uitdrukking en de uitspraak “Ik ben mijn eigen goede doel” duidt er op dat mensen graag controle hebben over de wijze waarop door hen geschonken geld gebruikt wordt.

 

 

 

 

Op internet las ik commentaar naar aanleiding van een uitspraak van de Hoge Raad waaruit duidelijk bleek dat mensen controle willen hebben.

Een belastingplichtige zat samen met zijn echtgenote en één ander persoon in het bestuur van een stichting. De stichting ontving van hem regelmatig donaties die hij in mindering bracht op zijn belastbaar inkomen.

De belastinginspecteur accepteerde deze aftrek niet en de Hoge Raad heeft uiteindelijk de fiscus gelijk gegeven. Daar had de Hoge Raad een aantal argumenten voor maar uiteindelijk kwamen die er allemaal op neer dat de man de stichting was en andersom.

Dus de (intensieve) grip op de besteding van “zijn” geld, kwam deze belastingplichtige duur te staan.

Ik denk dat ANBI’s hier wel iets van kunnen leren. Particulieren willen best geld geven, maar ze willen graag weten waar het aan wordt uitgegeven. Dus betrek ze daarbij.

Bovendien zijn er particulieren die graag een specifiek doel willen steunen. Biedt ze die ruimte en werp geen hoge drempels op.
(Een voorbeeld kun je nalezen in een column die ik heb geschreven over een schenking aan het Nationaal Muziekinstrumentenfonds)

Meer weten ? Klik hier voor het commentaar op de uitspraak.

 

 

 

Wilt u meer weten over ANBI’s, Goede Doelen ?
Neem dan een abonnement op ANBI-WIJZER.

%d bloggers liken dit: